Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΣ.., ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

“Ο χειρότερος αναλφάβητος είναι ο πολιτικά αναλφάβητος. Δεν ακούει τίποτε, δεν βλέπει τίποτε, δεν συμμετέχει στην πολιτική ζωή. Μοιάζει σαν να μην γνωρίζει ότι το κόστος ζωής, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του ενοικίου, των φαρμάκων, όλα εξαρτώνται από πολιτικές αποφάσεις. Ακόμα χειρότερα περηφανεύεται για την πολιτική του άγνοια, φουσκώνει το στήθος του και δηλώνει πως μισεί την πολιτική. Δεν γνωρίζει, ο ηλίθιος, πως εξαιτίας της αποχής του από την πολιτική υπάρχει η πορνεία, το εγκαταλελειμμένο παιδί, ο ληστής και ακόμα χειρότερα, οι διεφθαρμένοι κυβερνήτες, οι λακέδες των διεθνών εταιρειών που μας εκμεταλλεύονται.”

Μπ.Μπρεχτ

"ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ", ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Αγαπητοί φίλοι. Ο κύβος ερρίφθη. "Απεταξάμην" το διαβρωτικό μικρόβιο της κομματικής συμμετοχής. Θα παραμείνω, σύμφωνα με το ιδεολογικό και κοινωνικό μου χρέος, αψήφιστος, άμισθος και μη κομματικός εξωκοινοβουλευτικός πρεσβευτής. Για να ελέγχω, μαζί με σας, ελεύθερα και αυστηρά την ΟΠΟΙΑ εξουσία. Και φυσικά, πάνω και πέρα απ' όλα, αυτό που πάντα ήμουν. Ένας ανθρώπινος, πιστεύω, ποιητής.

ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ κ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗ, ΑΠΟΨΕΙΣ

Διάβασα με προσοχή το άρθρο του Γιώργου Γραμματικάκη, σε διάφορες ιστοσελίδες, με τον τίτλο «Συλλάβετέ με, είμαι υποψήφιος τρομοκράτης…» 
 
«Είμαι ένας υποψήφιος τρομοκράτης. Δεν ξέρω από όπλα. Η ανάγκη μόνον με οδηγεί: Να δω πάλι λίγα χαμόγελα στους δρόμους, να αισθανθώ την ελπίδα να κυκλοφορεί», γράφει ο καθηγητής  και επιτίθεται σε νυν και πρώην πρωθυπουργούς για την οικονομική κρίση.
Κι αλλού, προσθέτει: «Όχι, δεν έχω πια ελπίδες, ο δρόμος που επέλεξα εγώ είναι δύσκολος αλλά σωστός».
Κι ακόμα: «Όσο όμως κατάρτιζα με επιμέλεια τους στόχους μου, όλο και πλήθαιναν οι υποψήφιοι προς αφανισμό: Εδώ οι προύχοντες της πολιτικής, από δίπλα εκείνοι που έκρυβαν με ιδιοτέλεια την αλήθεια, παραπέρα οι κοντόφθαλμοι αξιωματούχοι της Ευρώπης, λίγο πιο κάτω οι αξιολογητές και οι μαύρες οθόνες τους, πιο πέρα όσοι δεν δάκρυσαν μπροστά στον άνεργο».
Ο Γιώργος Γραμματικάκης είναι ένας άριστος χειριστής των πλεονεκτημάτων της ευφυίας του του λόγου. Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό; Όμως δεν θέλω να μείνω εκεί, ούτε να γράψω υποκριτικά «τι ωραίο κείμενο»! Απλά γιατί τούτες οι αναφορές του για την ακολουθούμενη πολιτική στην Ελλάδα δεν συνάδουν με τη μέχρι τώρα δημόσια παρουσία του.
Λυπάμαι για μια ακόμη φορά θα αναγκαστώ να γίνω δυσάρεστος. Στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι αυτή που δεν είναι ευχάριστη…
Ποιος ήταν ο συνομιλητής όλων αυτών, στα σαλόνια της εξουσίας τους, χρόνια τώρα; Ποιος τους έδινε την έξωθεν καλή μαρτυρία, με την παρουσία του στις κομματικές και άλλες συνάξεις τους, στην τηλεόραση και αλλού;
Να θυμίσω ότι μετά τις πρώτες εκλογές του Μαΐου του 2012, ο Γ. Γραμαμτικάκης με ένα άρθρο του (ΔΕΙΤΕ: «Είμαι κι εγώ λαός, Αλέξη») κατακεραύνωνε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ επειδή κράτησε αυτή τη στάση και δεν συγκρότησε κυβέρνηση ακόμα και με τις δυνάμεις που μας έβαλαν ή στήριξαν τα μνημόνια, τονίζοντας ότι είχε την ευκαιρία να γίνει εθνικός ηγέτης και έμεινε ηγέτης των συνιστωσών! Και τον κατακεραύνωνε, επίσης, επειδή έμενε σκληρός κατά των μνημονίων, μαζί με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, τη Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ… Και πρόσθετε, θυμίζοντας πολύ τη ρητορική Σαμαρά – Βενιζέλου: «Πέραν όμως από αυτά, υπάρχουν πάντοτε τα κόμματα της Ευρώπης, οι συμφωνίες και η αξιοπιστία μας, ένα μνημόνιο. Το μνημόνιο μπορεί να αλλάξει, να βελτιωθεί, ίσως και να παραμερισθεί. Λίγο ωστόσο βοηθούν σε αυτό οι εσωτερικοί λεονταρισμοί, που έχουν βλάψει πολύ την χώρα κι ωστόσο ακόμα αφθονούν. Το μνημόνιο αλλάζει. Αρκεί να πλεύσεις στην Ευρώπη ως ο εκπρόσωπος μιας Ελλάδος που υποφέρει, διδάχτηκε και τώρα απαιτεί, και λιγότερο ως ο νικητής των όποιων εκλογών»
Ο Γιώργος Γραμματικάκης δεν ήταν που τον Οκτώβριο του 2012, σε μια διάλεξή του στο TEDxAcademy εξόρκιζε, μαζί με τη μιζέρια της τηλεόρασης, τη βεβαιότητα ότι αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, έρχονται τα χειρότερα; «Δεν αντέχεται η βεβαιότητα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα», έλεγε στο ακροατήριο. Και θεωρούσε, όπως πολλοί της καθεστωτικής πολιτικής διανόησης, την κρίση ως μια ευκαιρία να μας φέρει σοβαρότητα και ευθύνη και να συμπαρασύρει την λάσπη…
Ο Γιώργος Γραμματικάκης δεν ήταν που στις 14 Οκτωβρίου 2013 υπέγραφε μαζί με άλλους 57 το κείμενο για την κεντροαριστερά, στο οποίο δεν βρήκαν μια λέξη να πουν για τους ανθρώπους που χάνουν δουλειά, ζωή και πατρίδα από τα μνημόνια; Να θυμίσω τί υπέγραφε; «… η σύγκλιση των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς πρέπει να γίνει με τρόπο που θα διασφαλίζει την πολιτική σταθερότητα από την οποία πρωτίστως εξαρτάται η ανάκαμψη της οικονομίας.
Προτείνεται ο κεντροαριστερός φορέας να συσταθεί τους προσεχείς μήνες μέσα από μία Ιδρυτική Συνέλευση και να εξελιχθεί σε κέντρο επεξεργασιών για το σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης με προτεραιότητα στο πρόγραμμα για τη διπλή αναμέτρηση των ευρωεκλογών-τοπικών εκλογών».
«Πολιτική σταθερότητα», ανάκαμψη οικονομίας», όροι που κυριαρχούν στο λεξιλόγιο Σαμαρά και Βενιζέλου. Μην αντιδράτε, με άλλα λόγια, γιατί κινδυνεύει η πολιτική σταθερότητα και η οικονομία.
Να θυμίσω ότι υπέγραφε το κείμενο με στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ανάμεσα στους οποίους ο Νίκος Χριστοδουλάκης, » τσάρος» των κυβερνήσεων Σημίτη;  Ενώ ο ίδιος ο κ. Σημίτης – μη μου πείτε, αθώος του σημερινού αίματος…- δήλωσε για την κίνηση ότι είναι «σωστή κίνηση, που μπορεί να μας βοηθήσει να βγούμε από το αδιέξοδο»…
Να θυμίσω ότι η «κίνηση για τη σύγκληση της κεντροαριστεράς», στην οποία πρωταγωνιστεί, έχει αποδέκτες το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου και τη ΔΗΜΑΡ, που σήκωσε στην πλάτη της κυβέρνηση της καταστροφής;
Να θυμίσω – για τα προ κρίσης- ότι ήταν γνωστός υποστηρικτής των πολιτικών Σημίτη και των λύσεων Βενιζέλου, ή, ακόμη, ότι «έπαιζε» για υποψήφιος σε κάθε εκλογή με το ΠΑΣΟΚ; Είτε του Σημίτη, είτε του Γ. Παπανδρέου, αν και υποστηρικτής του Βενιζέλου, ακόμη και στα τηλεοπτικά πάνελ των εσωκομματικών εκλογών του ΠΑΣΟΚ;
Ένας διανοούμενος οφείλει να κάνει πολλά σε μια τέτοια εποχή. Και πρώτα πρώτα να βγει μπροστά και με το λόγο να στηρίξει και να αφυπνίσει συνειδήσεις. Δεν το έκανε μέχρι τώρα. Το έκανε σήμερα για πρώτη φορά. Σήμερα μόλις διάβασα κάτι να λέει, αλλά χωρίς να αποδοκιμάσει αυτό που στήριξε με την ευφυία και το λόγο του μέχρι τώρα.
Ας μιλάμε λοιπόν στον κόσμο με όρους αλήθειας, κι όχι απλά απευθυνόμενοι τώρα στο θυμικό του δυστυχισμένου… Γιατί αυτό απλά είναι δημαγωγία, που δεν μας οδηγεί στην επόμενη ημέρα, την οποία αναζητά ο καθηγητής…

Αλέκος Α. Ανδρικάκης

ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΟ ΠΟΡΣΕΛΑΝΗ, ΤΕΧΝΗ

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΑΝΑΜΕΙΧΘΩ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. ΑΝΑΜΕΙΓΝΥΟΜΑΙ ΟΜΩΣ ΗΔΗ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ.  ΘΕΩΡΩ ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΣΤΑΘΩ ΜΕ ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ. ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΟ ΠΟΡΣΕΛΑΝΗ, ΟΤΑΝ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΘΡΥΜΜΑΤΙΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ.

- http://dimokratiki-koinwniki-epanastasi.blogspot.gr/
- Δημοκρατική Κοινωνική Επανάσταση, facebook
- www.idrymapoiisis-gr.eu

 

 

ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΠΡΕΠΕΙ Ν' ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ, ΤΕΧΝΗ

Κι η Τέχνη πρέπει, σ' αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων, ν' αποφασίσει. Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο μιας μικρής μερίδας ορισμένων που παίζουν τις θεότητες της μοίρας για τους πολλούς και που απαιτούν μια πίστη που πρέπει πρώτ' απ' όλα να είναι τυφλή, και μπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών και να βάλει τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια. Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύματα, και μπορεί να παραδώσει τον κόσμο στον άνθρωπο. Μπορεί να μεγαλώσει την αμάθεια και μπορεί να μεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμή τους καταστρέφοντας, και στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμή τους βοηθώντας.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΕΧΝΗ

Από παλιά εξαγριωνόμουν με τους πολιτικούς που " έπιαναν στο στόμα τους" ποιητές και ποιητικές ρήσεις ή ποιήματα για να αντιπαρατεθούν στους πολιτικούς τους αντιπάλους, να εντυπωσιάσουν, να "προσεταιριστούν" και να "ενισχυθούν " πολιτικά μέσα και έξω απ' τη Βουλή, χωρίς καμιά άδεια και χωρίς κανένα δικαίωμα, κι ακόμα περισσότερο όταν ο "απέναντι" πολιτικός απαντούσε με παρόμοιο τρόπο, είτε με τον ίδιο ποιητή ή με άλλον. "Αιδώς Αργείοι". Αλλά μιας και αμφισβητώ πλέον το αν είναι πολλοί από αυτούς ευγενικοί και καλλιεργημένοι "Αργείοι" - αληθινά άνθρωποι του Λαού -  πολύ περισσότερο δεν περιμένω "αιδώ". Τι μένει, μιας και θα μας πουν υποκριτικά "ανήκει και σε μας η ποίησή μας"; Μια απλή απάντηση: ανήκει σε όλους, στον πολιτισμό, στον άνθρωπο και στην ανθρωπότητα. ΟΧΙ ΣΤΑ ΚΟΜΜΜΑΤΑ, έστω και αν υποστήριξαν κάποιοι απ' τους ποιητές μας κάποτε κάποια κόμματα, απ' τα οποία συχνά έφευγαν ή εκδιώκονταν ή αποστασιοποιούνταν (τιμή τους και για τα τρία). 

Γιώργος Τσακιράκης, κρης

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΙΗΤΗ...,ΤΕΧΝΗ

Για την ποίηση και τον αληθινό ποιητή δεν υπάρχουν αρχές και εξουσίες, δεν υπάρχουν επίσημοι και αρχηγοί, δεν υπάρχουν προνόμια και ταγοί, δεν υπάρχει το "εγώ και όχι εσύ", δεν υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα και ισχυροί, δεν υπάρχουν υπεράνω και ημέτεροι, δεν υπάρχουν υποκρισίες και διπλωματίες, δεν υπάρχουν ομάδες εξυπηρέτησης, δεν υπάρχουν μεγάλες πόρτες ούτε κερκόπορτες, δεν υπάρχουν υποκλίσεις και εξυπηρετήσεις, δεν υπάρχουν κόμματα, φατρίες και πολιτικοί, δεν υπάρχουν προνομιούχα δόγματα, θεωρίες και θρησκείες, δεν υπάρχουν εξουσιαστές λαοί. Δεν υπάρχει εκμετάλλευση και υποταγή. Υπάρχει μόνο ο κόσμος, η κοινωνία και ο άνθρωπος. Δηλαδή εσύ και, μαζί σου, ο μοναχικός προφήτης ποιητής.

www.idrymapoiisis-gr.eu