ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΟ ΠΟΡΣΕΛΑΝΗ, ΤΕΧΝΗ

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΑΝΑΜΕΙΧΘΩ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. ΑΝΑΜΕΙΓΝΥΟΜΑΙ ΟΜΩΣ ΗΔΗ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ.  ΘΕΩΡΩ ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΣΤΑΘΩ ΜΕ ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ. ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΟ ΠΟΡΣΕΛΑΝΗ, ΟΤΑΝ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΘΡΥΜΜΑΤΙΖΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ.

- http://dimokratiki-koinwniki-epanastasi.blogspot.gr/
- Δημοκρατική Κοινωνική Επανάσταση, facebook
- www.idrymapoiisis-gr.eu

 

 

ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΠΡΕΠΕΙ Ν' ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ, ΤΕΧΝΗ

Κι η Τέχνη πρέπει, σ' αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων, ν' αποφασίσει. Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο μιας μικρής μερίδας ορισμένων που παίζουν τις θεότητες της μοίρας για τους πολλούς και που απαιτούν μια πίστη που πρέπει πρώτ' απ' όλα να είναι τυφλή, και μπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών και να βάλει τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια. Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύματα, και μπορεί να παραδώσει τον κόσμο στον άνθρωπο. Μπορεί να μεγαλώσει την αμάθεια και μπορεί να μεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμή τους καταστρέφοντας, και στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμή τους βοηθώντας.

Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΤΕΧΝΗ

Από παλιά εξαγριωνόμουν με τους πολιτικούς που " έπιαναν στο στόμα τους" ποιητές και ποιητικές ρήσεις ή ποιήματα για να αντιπαρατεθούν στους πολιτικούς τους αντιπάλους, να εντυπωσιάσουν, να "προσεταιριστούν" και να "ενισχυθούν " πολιτικά μέσα και έξω απ' τη Βουλή, χωρίς καμιά άδεια και χωρίς κανένα δικαίωμα, κι ακόμα περισσότερο όταν ο "απέναντι" πολιτικός απαντούσε με παρόμοιο τρόπο, είτε με τον ίδιο ποιητή ή με άλλον. "Αιδώς Αργείοι". Αλλά μιας και αμφισβητώ πλέον το αν είναι πολλοί από αυτούς ευγενικοί και καλλιεργημένοι "Αργείοι" - αληθινά άνθρωποι του Λαού -  πολύ περισσότερο δεν περιμένω "αιδώ". Τι μένει, μιας και θα μας πουν υποκριτικά "ανήκει και σε μας η ποίησή μας"; Μια απλή απάντηση: ανήκει σε όλους, στον πολιτισμό, στον άνθρωπο και στην ανθρωπότητα. ΟΧΙ ΣΤΑ ΚΟΜΜΜΑΤΑ, έστω και αν υποστήριξαν κάποιοι απ' τους ποιητές μας κάποτε κάποια κόμματα, απ' τα οποία συχνά έφευγαν ή εκδιώκονταν ή αποστασιοποιούνταν (τιμή τους και για τα τρία). 

Γιώργος Τσακιράκης, κρης

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΙΗΤΗ...,ΤΕΧΝΗ

Για την ποίηση και τον αληθινό ποιητή δεν υπάρχουν αρχές και εξουσίες, δεν υπάρχουν επίσημοι και αρχηγοί, δεν υπάρχουν προνόμια και ταγοί, δεν υπάρχει το "εγώ και όχι εσύ", δεν υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα και ισχυροί, δεν υπάρχουν υπεράνω και ημέτεροι, δεν υπάρχουν υποκρισίες και διπλωματίες, δεν υπάρχουν ομάδες εξυπηρέτησης, δεν υπάρχουν μεγάλες πόρτες ούτε κερκόπορτες, δεν υπάρχουν υποκλίσεις και εξυπηρετήσεις, δεν υπάρχουν κόμματα, φατρίες και πολιτικοί, δεν υπάρχουν προνομιούχα δόγματα, θεωρίες και θρησκείες, δεν υπάρχουν εξουσιαστές λαοί. Δεν υπάρχει εκμετάλλευση και υποταγή. Υπάρχει μόνο ο κόσμος, η κοινωνία και ο άνθρωπος. Δηλαδή εσύ και, μαζί σου, ο μοναχικός προφήτης ποιητής.

www.idrymapoiisis-gr.eu

ΡΟΥΣΦΕΤΟΛΑΓΝΟΙ ΜΙΖΗΤΟΡΕΣ, ΔΙΑΦΘΟΡΑ

"Με 25.000 ευρώ προσημειωμένα συνελήφθη ο πρόεδρος του Παίδων Αγλαΐα Κυριακού και πολιτευτής της Ν.Δ Χάρης Τομπούλογλου".
____

ΡΟΥΣΦΕΤΟΛΑΓΝΟΙ ΜΙΖΗΤΟΡΕΣ!!!

Γιώργος Τσακιράκης, κρης
____

Αρκεί μια κομματική διαγραφή; ΟΧΙ.

Τι επί πλέον προτείνω: Τετραπλάσιο πρόστιμο των χρημάτων αυτών ή δήμευση ανάλογης περιουσίας, φυλάκιση τουλάχιστο πέντε χρόνων χωρίς αναστολή, άμεση έκπτωση από όλα τα δημόσια αξιώματα, αφαίρεση, αν υπάρχει, της άδειας επαγγέλματος.

Η μόνη μέθοδος αντιμετώπισης του ναζισμού, ΑΠΟΨΕΙΣ

Η μόνη εγγυημένη μέθοδος αντιμετώπισης του ναζισμού (μια άποψη)

Η αποτρόπαιη δολοφονία των δύο οργανωμένων οπαδών της Χρυσής Αυγής προκάλεσε βέβαια την ενεργοποίηση των συντηρητικών ενστίκτων της κοινωνίας, με τους απαθείς σε όλα νοικοκυραίους να ανακάθονται για να χωθούν όσο μπορούν περισσότερο στην ασφάλεια του καναπέ τους απέναντι από την τηλεόραση, προκάλεσε όμως και έντονο προβληματισμό και τρόμο σε κάθε λογικό άνθρωπο και ενεργό πολίτη για το τι μπορεί να ακολουθήσει.

Σε κάποιες από τις επισκέψεις μου στην Αθήνα κατά το διάστημα των προηγούμενων μηνών, μου έγινε η ερώτηση: Πώς αντιμετωπίζουμε τους ναζιστές;

Η απάντησή μου ήταν ότι με τούβλο στο κεφάλι πάντως όχι, αυτά ήταν μέθοδες άλλης εποχής, τώρα έχει προχωρήσει η φιλοσοφία και η αυτογνωσία σε πολύ βαθύτερα επίπεδα. Έτσι, η σύγχρονη και η πιο εγγυημένη για μακροπρόθεσμη και μόνιμη επιτυχία μέθοδος, είναι η φυσική καλλιέργεια στην κοινωνία, δεν ασχολούμαστε δηλαδή καθόλου με το να αντιμετωπίσουμε επιθετικά το “κακό” διότι το δυναμώνουμε στην διάρκεια του χρόνου, αν και βραχυπρόθεσμα μάς φαίνεται ότι το καταπολεμούμε. Αυτό που έχουμε να κάνουμε μόνο, είναι να σπέρνουμε το “καλό”,ώστε μακροπρόθεσμα να αναπτυχθεί και να κερδίσει τον χώρο, να σκεπάσει το “κακό”, το οποίο δεν θα αντέξει δίχως ήλιο.

Αυτή είναι η μόνη προσέγγιση που πιστεύω ακράδανρα. Κάποιοι που μου έλεγαν ότι είναι πολύ ουτοπική η προσέγγισή μου και ότι δεν έχουμε καμία τύχη αν συμπεριφερθούμε έτσι όπως λέω, ότι δεν θα προλάβουμε να δούμε το αποτέλεσμα της φυσικής μας καλλιέργειας διότι θα μας έχουν ήδη σκοτώσει και άρα κάτι άλλο, πιο δραστικό πρέπει να κάνουμε, το οποίο βέβαια ούτε οι ίδιοι γνώριζαν, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα έχουν προβληματιστεί σφοδρά και νιώθουν την απόλυτη ματαιότητα κάθε άλλης μεθόδου.

Ο φασισμός, ο ναζισμός, κάθε τι που οδηγεί σε βία, σε τρομοκρατία, σε θάνατο, καταπολεμούνται μονάχα με κοινωνική απομόνωση όσων είναι απόλυτοι, αμετανόητοι και επιθετικοί σε κάθε τι διαφορετικό, με ταυτόχρονες συνεχείς σπορές λόγου στην κοινωνία, για μαζική παραγωγή ανθρώπων καλλιεργημένων που θα αποτελέσουν ανάχωμα στην προέλασή τους.

Το αν θα προλάβουμε ή όχι να δούμε τα αποτελέσματα αυτής μας της προσέγγισης είναι το πλέον αδιάφορο διότι, πολύ απλά, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ζωή στον πλανήτη δεν σταματάει σε εμάς. Προς το παρόν βιώνουμε τα αποτελέσματα της ίδιας προσέγγισης, αυτών που μαζικά και επί δεκαετίες έσπερναν το “κακό” ανάμεσά μας. Αν δεν προλάβουμε να δούμε εμείς τα αποτελέσματα της σποράς μας, θα τα βιώσουν οι επόμενες γενιές και έχουμε χρέος να τους αφήσουμε έναν κόσμο στον οποίον θα ζήσουν και όχι θα αλληλοσκοτωθούν. (απόσπασμα)

Γιάννης Μακριδάκης

Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;

Σχεδόν όλες οι εποχές και όλα τα στάδια της κουλτούρας προσπάθησαν κάποια στιγμή, με βαθιά δυσθυμία, να απελευθερωθούν από τους Έλληνες, επειδή κάθε προσωπική, εμφανώς πρωτότυπη και αξιοθαύμαστη δημιουργία φαινόταν, σε σύγκριση με εκείνους, να χάνει ξαφνικά τη ζωή και το χρώμα της και να γίνεται αποτυχημένο αντίγραφο, ακόμη και καρικατούρα. Κι έτσι, κάθε τόσο ξεσπάει μια βαθιά οργή εναντίον αυτού του αλαζονικού μικρού λαού, που είχε την τόλμη να χαρακτηρίζει «βάρβαρο» ό,τι δεν ήταν δικό του γέννημα θρέμμα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, αναρωτιέται κανείς, που, παρ’ όλο που έχουν μόνον εφήμερη ιστορική λάμψη, κωμικά περιορισμένους θεσμούς, αμφίβολη ηθική και χαρακτηρίζονται από ειδεχθή ελαττώματα, έχουν την αξίωση ότι διαθέτουν εκείνη την αξιοπρέπεια και την εξέχουσα θέση που διακρίνει τη μεγαλοφυΐα από τις μάζες; Δυστυχώς, κανένας δεν ήταν αρκετά τυχερός να βρει το κώνειο με το οποίο θα κατάφερνε να απαλλαχτεί απ’ αυτό το φαινόμενο: όλο το δηλητήριο που δημιούργησαν ο φθόνος, η συκοφαντία και το μίσος δεν ήταν αρκετό για να καταστρέψει αυτό το αύταρκες μεγαλείο. Κι έτσι νιώθει κανείς ντροπιασμένος και φοβισμένος μπροστά στους Έλληνες, εκτός κι αν εκτιμά την αλήθεια πάνω απ’ όλα και τολμά να αναγνωρίσει ακόμη και τούτη αλήθεια: ότι οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους, σαν ηνίοχοι, τα χαλινάρια της δικής μας και κάθε άλλης κουλτούρας, αλλά και ότι σχεδόν πάντα τα άρματα και τα άλογα είναι κατώτερης ποιότητας και δόξας από τους οδηγούς τους, που το έχουν παιχνίδι να γκρεμίσουν αυτό το σύνολο σε μια άβυσσο, την οποία εύκολα πηδούν εκείνοι μ’ ένα άλμα όμοιο μ’ εκείνο του Αχιλλέα.

 

Φρίντριχ Νίτσε: Η Γέννηση της τραγωδίας